Prabodhanam Weekly

Pages

Search

2017 ജൂണ്‍ 23

3007

1438 റമദാന്‍ 28

നോമ്പ് നീതിയുടെ പാഠശാലയാണ്

അഹ്മദ് അശ്‌റഫ് മുടിക്കല്‍

പ്രബോധനം ലക്കം 3003-ലെ കവര്‍ സ്റ്റോറി ലേഖനങ്ങള്‍ വായിച്ചു. 'നോമ്പ് വിരക്തിയുടെ പാഠശാല' എന്ന തലക്കെട്ടില്‍ വന്ന ലേഖനം പല അര്‍ഥത്തിലും ചിന്തോദ്ദീപകമാണ്, പഠനാര്‍വും. പക്ഷേ ചില പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ അതിലുണ്ട്. ഒരു പ്രശ്‌നം 'ആസക്തി'യാണ്. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കേണ്ടിയിരുന്ന വാക്ക് 'അത്യാര്‍ത്തി' എന്നായിരുന്നു. ലോകത്തെവിടെയും, ദേശ-പ്രദേശ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഒരു ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗം സമ്പത്തിനും ഭൂമിക്കും പണത്തിനും സുഖഭോഗങ്ങള്‍ക്കും അത്യാര്‍ഭാടങ്ങള്‍ക്കും മേല്‍ വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്ന, അക്രമാസക്തം എന്നു തന്നെ കൃത്യമായി പറയാവുന്ന തരത്തിലുള്ള അത്യാര്‍ത്തിയാണ് പ്രശ്‌നം. ഇതിന്റെ മറുവശമാണ് അവശ്യ ജീവിതവിഭവങ്ങള്‍പോലും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നവിധം ലോകത്ത് ദരിദ്രരുടെയും പാര്‍ശ്വവത്കൃതരുടെയും ജീവിതായോധന മാര്‍ഗങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവരുടെയും എണ്ണം അഭൂതപൂര്‍വമായി വര്‍ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആസക്തിക്കെതിരെ വിരക്തി പരിശിലീപ്പിക്കുകയാണ് നോമ്പ് ചെയ്യുന്നത് എന്നതിനെ വിദഗ്ധമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ലേഖകന്‍ മേല്‍പറഞ്ഞ വൈരുധ്യത്തെ പക്ഷേ സ്പര്‍ശിക്കുന്നുപോലുമില്ല. ആരാണ് ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള ഈ അത്യാര്‍ത്തിക്കാര്‍? അത് മറ്റാരുമല്ല. പഴയ പരമ്പരാഗത സമ്പന്നരും പുതു സമ്പന്നരും മധ്യവര്‍ഗവും ഒക്കെത്തന്നെയാണ്. 

പഴയ രീതിയിലും പഴയ ക്രമത്തിലും പഴയ കാരണങ്ങള്‍കൊണ്ടും സംഭവിക്കുന്ന ദാരിദ്ര്യമല്ല ഇന്ന് നിലവിലുള്ളത്. പടിപടിയായതും വര്‍ധമാന തോതിലുള്ളതുമായ ദാരിദ്ര്യവത്കരണവും പാര്‍ശ്വവത്കരണവുമാണ് നടക്കുന്നത്. അതായത്, നന്നേ ന്യൂനപക്ഷം വരുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ അത്യാര്‍ത്തിയുടെ ഫലമായി സംഭവിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ദാരിദ്ര്യവത്കരണം. നോമ്പ് അനുഷ്ഠിക്കുന്ന അത്യാര്‍ത്തിക്കാരനും ദാരിദ്ര്യവത്കരണം അനുഭവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരനും നോമ്പിന്റെ പാഠശാലയില്‍ വെച്ച് വിരക്തി പരിശീലിക്കുകയാണ് എന്ന് പറയുന്നത് വിശകലമാവശ്യമുള്ള പ്രസ്താവനയാണ്. ഇസ്‌ലാമും ഖുര്‍ആനും ഉണ്ടായ കാലം മുതല്‍ വിരക്തി പരിശീലിക്കുന്ന പാഠശാലയായാണ് നോമ്പ് പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍ ഇന്നത്തെ ലോകം മറ്റൊരു കോലത്തില്‍ ആകുമായിരുന്നു. വിരക്തിയോ ആസക്തിയോ അല്ല ഇന്നത്തെ പ്രശ്‌നം. മറിച്ച്, അത്യാര്‍ത്തിയും വര്‍ധമാനവും ഭീതിദവുമായ അസമത്വവുമാണ്.

ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ അത്യാര്‍ത്തി മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യവത്കരണത്തിനും പാര്‍ശ്വവത്കരണത്തിനും ഇടയാക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അവിടെ ഇസ്‌ലാമും ഖുര്‍ആനും നോമ്പും അത് നീതിയുടെ പ്രശ്‌നമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്ന അസമത്വങ്ങള്‍ ഇസ്‌ലാമില്‍ അനീതിയുടെ പ്രശ്‌നമാണ്. സമത്വത്തിലും തുല്യതയിലും അധിഷ്ഠിതമായ നീതി എന്ന ഖുര്‍ആന്റെ  പ്രയോഗം അവിടെയാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്. അനീതിയുടെ കാരണക്കാര്‍ക്കും അതിന്റെ ഇരകള്‍ക്കും വിരക്തി പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന പാഠശാലയാണ് നോമ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് ഖുര്‍ആന്റെ നീതിദീക്ഷക്കു ചേരുന്ന ആശയമല്ല. നീതിയെ തൗഹീദുമായി ഖുര്‍ആന്‍ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അല്ലാഹു സ്വയം അവന്റെ ഏകത്വത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. പിന്നെ മലക്കുകളും അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവന്റെ ഏകത്വത്തിന് സാക്ഷികള്‍ നീതിയില്‍ അടിയുറച്ചുനില്‍ക്കുന്ന അറിവുടയവരാണെന്നാണ് ഖുര്‍ആന്‍ പറയുന്നത് (3:18). നീതിക്ക് സാക്ഷികളായിക്കൊണ്ട് അല്ലാഹുവിനു  വേണ്ടിയും അല്ലാഹുവിന് സാക്ഷികളായികൊണ്ട് നീതിക്കുവേണ്ടിയും നിലകൊള്ളാനാണ് വിശ്വാസികളോട് ഖുര്‍ആന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്തത് (4:135, 5:8). വ്യക്തമായ തെളിവുകളും ഗ്രന്ഥവും തുലാസുമായി നാം പ്രവാചകന്മാരെ അയച്ചിട്ടുള്ളത് ജനങ്ങള്‍ നീതിയില്‍ അടിയുറച്ചു നില്‍ക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയാണെന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ മറ്റൊരിടത്ത് പറയുന്നു (57:25). ജനങ്ങള്‍ നീതിയില്‍ അടിയുറച്ചു  നില്‍ക്കുക, അല്ലെങ്കില്‍ നീതിയില്‍ അടിയുറച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ എന്നത് ഖുര്‍ആന്റെ സെക്യുലര്‍ സമത്വ സിദ്ധാന്തമാണ്. നീതി നടപ്പാക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാത്തരം പരിശ്രമങ്ങളും ഇടപെടലുകളും ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രമാണങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്. മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച ഖുര്‍ആന്‍ വാക്യങ്ങളില്‍ നീതി എന്നതിന് ഖുര്‍ആന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് 'ഖിസ്ത്വ്' എന്ന പദമാണ്. പൊതുവെ നീതി (Justice) എന്നതിന് 'അദ്‌ല്' എന്ന പദം ഖുര്‍ആന്‍ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ 'ഖിസ്ത്വ്'സൂചിപ്പിക്കുന്നത് തുല്യതയിലും സമത്വത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ നീതി എന്ന അര്‍ഥത്തിലാണ്. 'ഖിസ്ത്വി'ന്റെ ക്രിയാ രൂപങ്ങളായ 'ഖസത്വ' എന്നതിന് 'തുല്യമായി മുറിച്ചു' എന്ന അര്‍ഥമുണ്ടെന്ന് ചിലര്‍ പറയുന്നുണ്ട് (മറിച്ചും പറയുന്നവരുണ്ട്). ഏതായാലും തുലാസിന് ഖുര്‍ആന്‍ 'ഖിസ്ത്വാസ്' എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. തുലാസ്സില്‍ തുല്യം ഉണ്ട് എന്നതില്‍ സംശയത്തിന് വകയില്ല. ഖിസ്ത്വിലും ഖിസ്ത്വാസിലും ഖ,സ,ത്വ എന്നീ അക്ഷരങ്ങള്‍ പൊതുവാണു താനും. ഏതായാലും ഖിസ്ത്വിന് സമത്വവുമായും തുല്യതയുമായും ബന്ധമുണ്ട്.  മറ്റെന്തിനേക്കാളുമേറെ, ഈ തുല്യതയും സമത്വവും വിഭവപരമാണ് എന്ന് വിചാരിക്കാനാണ് ന്യായം. പറഞ്ഞുവരുന്നത്,  വിഭവങ്ങള്‍ക്കും സമ്പത്തിനും പണത്തിനും സുഖഭോഗങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള, അക്രമാസക്തം എന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന അത്യാര്‍ത്തികളുടെ ഫലമായി വിഭവശോഷണവും ക്രയശേഷിയില്ലായ്മയും സംഭവിക്കുക എന്നത് ഖുര്‍ആന്റെ വീക്ഷണത്തില്‍ അനീതിയുടെ പ്രശ്‌നമാണ് എന്ന കാര്യമാണ്. പരാമര്‍ശിത ലേഖനത്തില്‍ നീതി എന്ന വാക്കു പോലും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് നീതിയുടെ ഗ്രന്ഥം എന്നു തന്നെ പറയാവുന്ന ഖുര്‍ആന്‍ അവതരിച്ച മാസത്തെക്കുറിച്ച ഒരു ലേഖനത്തെ സംബന്ധിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ അനുചിതം തന്നെയാണ്.

അതുപോലെത്തന്നെ പ്രധാനമാണ് 'വിരക്തി' എന്ന പദത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ അര്‍ഥമണ്ഡലം. വിരക്തി സൂചിപ്പിക്കുന്നത് വേണ്ടായ്കയെയാണ്. വിരക്തി ബാധിച്ചവന് ആഗ്രഹങ്ങളില്ല; ആവശ്യങ്ങളുമില്ല. ആവശ്യങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയോട് അവന് താല്‍പര്യങ്ങളില്ല. വിരക്തി പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടവന് വിമോചനത്തെ സ്വപ്‌നം കാണാനാവില്ല. വിമോചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭാവുകത്വങ്ങള്‍ അവനില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കില്ല. വിരക്തി പരിശീലിച്ചവന് സമത്വത്തെയോ തുല്യതയെയോ നീതിയെയോ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിമര്‍ശന വ്യവഹാരത്തെയോ വിഭാവന ചെയ്യാനാകില്ല. വിരക്തി ബാധിച്ചവന്റെ 'മനോഭാവം' അവനെ അതിന് അനുവദിക്കില്ല. അവന്‍ നിസ്സംഗനും നിര്‍മയനും മൂല്യനിരപേക്ഷനുമാണ്. അതുകൊണ്ടണ്ടു തന്നെ, സമ്പത്തിന്റെയും വിഭവങ്ങളുടെയും കൂമ്പാരങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ അവശ്യ വിഭവലഭ്യതയില്‍നിന്ന് വെട്ടിമാറ്റപ്പെടുന്ന വൈരുധ്യത്തിലേക്ക് അവന്റെ കണ്ണും ഖല്‍ബും തലച്ചോറും എത്തിപ്പെടില്ല. വിരക്തികള്‍ ഈ വൈരുധ്യത്തില്‍ നിസ്സംഗരും നിര്‍വികാരരുമാകുന്നത് വിഭവചൂഷണത്തിലും നഗ്നമായ കൊള്ളയിലും അധിഷ്ഠിതമായ മുതലാളിത്ത പുരുഷാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയെ നന്നായി സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും. വിരഹികളും വിരക്തികളുമായ കസ്റ്റമേഴ്‌സിനെയാണ് മുതലാളിത്തത്തിനാവശ്യം. വിരക്തികളും 'അലൗകിക' ധ്യാനികളുമായ ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ നവമുതലാളിത്തത്തിന് ഇന്ന് ഒരു സാംസ്‌കാരിക മൂലധനവും കൂടിയാണ്. നവ സമ്പന്നവര്‍ഗവും കോര്‍പ്പറേറ്റുകളും, സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളും പൊതുഖജനാവുകളും കൈയേറി, പൊതുജനവും പൊതുസമ്പത്തും പൊതുവിദ്യാഭ്യാസവും പൊതുജനരോഗ്യവും പെരുവഴിയിലാകുമ്പോള്‍, അത്തരമൊരു ലോകത്ത് 'സ്വര്‍ഗീയാനുഭവ'വും 'ആനന്ദ'വും ഉളവാക്കുന്ന ആളുകളെക്കുറിച്ച് വിഭാവന ചെയ്യുന്നതിലുമുണ്ട് ഗുരുതരമായ കുഴപ്പങ്ങള്‍.

'പള്ളികള്‍' അലൗകിക ധ്യാനത്തിന്റെ ഇടമാണ് എന്നും ലേഖകന്‍ പറയുന്നുണ്ട്! പള്ളികള്‍ 'ധ്യാന'ത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നിട്ടില്ല, ചരിത്രത്തിലൊരിടത്തും. മറിച്ച്, അത് ന്യായത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും സിരാകേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു. പള്ളി ഇമാമുമാര്‍ ന്യായാധിപന്മാരായിരുന്നു. അതായത് നീതിയും ന്യായവും നടപ്പാക്കുന്നവര്‍. ഇസ്‌ലാമിലെ ഇബാദത്തുകളൊന്നും ധ്യാനമോ ഭക്തിയോ പൂജയോ അല്ല. റമദാന്‍ വ്രതമാസത്തിലെ ഇഅ്തികാഫിന് പോലും ധ്യാനത്തിന്റെ അര്‍ഥങ്ങളില്ല. മുതലാളിത്തം ഇന്ന് ധ്യാനത്തെ മാത്രമല്ല പഴയ മിസ്റ്റിക്കല്‍ സൂഫിസത്തെ പോലും സപോണ്‍സര്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. സത്യം പറയുന്നവര്‍ക്കും സത്യം കല്‍പിക്കുന്നവര്‍ക്കും ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സമത്വവും സമാധാനവും സ്ഥാപിക്കാനുള്ള പരിശ്രമങ്ങളിലേര്‍പ്പെടുന്നവര്‍ക്കും 'അലൗകിക ധ്യാന'ത്തിന് സമയം കിട്ടില്ല. മേല്‍പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ലൗകികമാണ്. ഇത്തരം പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് ലോകത്ത് നഷ്ടപ്പെടുന്നതെല്ലാം അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നല്‍കുമെന്നതു കൊണ്ടാണ് സ്വര്‍ഗം ലഭിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് സ്വിദ്ദീഖീങ്ങള്‍, സ്വാലിഹീങ്ങള്‍, ശുഹദാക്കള്‍ എന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ പറയുന്നത്. സ്വിദ്ദീഖും സ്വാലിഹും ശഹീദും അലൗകിക ധ്യാനത്തിനു വേണ്ടി പള്ളിയില്‍ പോകുന്നവരല്ല.

Comments

Other Post

ഖുര്‍ആന്‍ ബോധനം

സൂറ-26 / അശ്ശുഅറാഅ് / (123 -127)
എ.വൈ.ആര്‍